son ucu bırakan, süreçle mesrur.

264277_820707084718057_3255576623964158247_n

bir düşünsenize, ne çok süreç ne çok sonuca bağlanıyor her geçen gün.

süreçler boyunca bir şeylerin istediğimiz sonuca bağlanıp bağlanmayacağının endişesini yaşıyoruz; sonuçta da memnun veya memnuniyetsiz oluyoruz. Sonra: gelsin yeni süreçler.

bizi sevindiren ya da üzen, sonuçların kendisi mi? yoksa, sonuçlara yüklediğimiz anlam ve işlevler mi?

hep iki ihtimal var, oysa hep “bir” beklediğimiz…

memnuniyetimizi sonuçlara bağlamak yorucu, neyi niye beklediğimizi fark etmekse hayret verici!

beklediğimize kavuşmaktan daha iyisi, bizi habire suya gönderip susuz getiren neyse onu bulmak içimizde. her beklenti bir ayna olsun, karşısına geçtiğimiz. o zaman beklentilerimiz adedince ipucuna kavuşabiliriz kendimizle ilgili.

~

içindeki sonuç tutkununa bir sor bakalım hele:

-ihtiyacın mı var o beklediğine? neden ve ne kadar?

-umduğun gibi olmazsa kaybın ne olur?

-beklediğin sonucu alırsan kazancın ne olacak?

-sonuç alamazsan bırakacak mısın yaşamayı?

son soru ona değil, bizzat kendimize:

-ölürken yanıma kâr kalan biriktirdiklerim mi olacak yoksa yaşadıklarım mı?

bir sonucu beklemek yazı tura atmak gibi; sonuç hiçbir zaman tamamen ve sadece bize bağlı olmadığından garantilenemez çünkü. oysa sürecin tadı her seferinde biricik.

hatırlatması benden, yaşaması sizden… 😉

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s